غایت عشق

Limbo به معنی برزخ ظاهرا قبل از اسلام کاربری متفاوتی داشته و روح نوزادان و آدمهایی که قبل از تولد مسیح مرده بودن به اونجا برده میشدن و ظاهرا در محله های متفاوتی زندگی میکردن. 

اومده که اون برزخ مرز بین بهشت و جهنم بوده (احتمالا آب و هوای معتدلی داشته) و مطابق این Limbic به معنای مرزی و حاشیه ای هم هست (نمیدونم کدوم ریشه کدومه). ظاهرا پاول بروکا اولین بار Limbic system رو برای قسمتهایی از مغز به کار برده که در مرز میان ساقه مغز و قسمتهای قشریتر مغز واقع شدن (منبع ویکی پدیا). یعدها معلوم شده که این قسمتها کنترل عواطف و احساسات رو بر عهده دارن و این مثل همه گزاره هایی که در مورد مغز میشنویم با اماواگرهایی و تبصره هایی از مرتبه خود گزاره اصلی همراهه اما از اونجایی که این نوشته علمی نیست این توصیف نادقیق از سیستم (همستاد؟!) لیمبیک (برزخی؟!) برای من کفایت میکنه   

مسلما آدمها تو درجه تاثیر سیستم لیمبیک در وجود و شخصیتشون متفاوت هستن و قاعدتا من تو اون دسته ای هستم که خروجیهای مجموعه لیمبیکش از ورودیهای سطح بالاتر منطقیش قویتر هستن و اونها تو کنترل شخصیت و رفتار دست بالا رو دارن و این البته اساسا از نظر تکاملی باعث سرشکستگی منه! فکر میکنم قدرت سیستم لیمبیک شما شدت فرازونشیب های عاطفی شما رو در طول زندگی تعیین میکنه. هرچه قویتر، لذت بیشتر و هم درد بیشتر. و اما فرزند دیوونه میکنه این همستاد برزخی رو!

همیشه با اشتیاق و ترس میدونستم بار عاطفی داشتن فرزند به طرز غریبی سنگین و متفاوته از هر تجربه احساسی که آدم تو زندگیش داره و داشته. با بچه شادیت به اوج میرسه و دردهات هم عمیق تر. هردو مرتبه بزرگی با هرچه لذت و درد تو زندگی تجربه کردی متفاوت هستن. اسباب از دوطرف مهیاست. از اینور مغزت عنان رو به دست احساس صرف میده و از اونور کودک همه ویژگیهای یه معشوق افسانه ای رو برات رو میکنه. بیخیال و رهاست و غایبه و طالب سرسپردگی تو و حضور هرلحظه ات. عنایتی فقط گاهی به گوشه چشمی! دستان فقط وقتی مدتی ازش دورم چند ثانیه تو صورتم نگاه میکنه! سلطانه و طالب بندگی بی قیدوشرط.

 و چقدر دلنشینه این سرسپردگی. و چقدر سخته وقتی دردی به تن نازکت میزنه...

پن؛ مقدمه عصب شناختی نتیجه کنجکاوی بعد صحبتیه که با آیدین در مورد مسیر مزولیمبیک و هورمون اکسی توسین داشتم