...ویراسته

شاید با من بودی! چیم از عبدالله کمتره که فکر نکنم آرنولد منم؟ گفتی بزرگ شدم؟ قرار بود ننویسم! قرار بود صبر کنم! قرار بود مرد باشم!‌ قرار بود ترک پیمانه کنم...راستی اونجا که گفتی کجاست؟ این روزا همین روزاست؟ گاهی توهم چقدر شیرینه، توهم همذات پنداری با مخاطب! «علیرضا سرحالی!» آره هستم. «علیرضا داغونی...»آره اینروزا با یه تلنگر میرم تا آسمون و با بعدی پخش زمین میشم. این روزا دچار توهم مخاطب پنداریه مزمنم. چرا رفت؟ چرا اومد؟ کجا رفت؟ ناراحت شد؟ من چیز بدی گفتم؟م

من به جرمم معترفم! به پادافره(!) زیرزمین اسفل السافلین هم به نامم خورده قبلا تایم شیرینگ با ابلیس البته. وقتی خدا هم طرفدار شیرین دهنا باشه که صاحبنظرا همه ول معطلن! عرصه ی سخن هم که جولانگاه شماست اما من اگه خود سعدی هم بودم تسلیم بودم و از پیش باخته! الان منم طرف شمام اینور میدون حریفی نیست. از عین فقط یاء مجال بقا داره، اونم به اعتبار نام حضرت* دوست! میبینی که

گفتم پوستم کلفته نه؟ آره بود فکر کنم قبلا، آدم عوض میشه خب. این روزا ضعیفم. گاهی مجبوری زانو بزنی. زیادم تلخ نیست. پیشترها هم یکی با ادعای مردی راه، از پای فتاده سرنگون میرفته! دوست دارم ضعیف بودنو، لازم بشه سجده هم میکنم؛ جلوی خداوندگار که عار نیست! هرکی خرده بگیره یه چاقو میدم دستش با یه پرتقال





* این اضافه ی «حضرت» از اتفاق دلیل اصلیِ ویرایش این نوشتست: قدیما یه حضرتی بوده (البته بعضی ها عقیده دارن هنوزم هست)که خیلی ها دعویِ دوستی داشتن باهاش. با وجود اینکه هیچوقت هیچکس نشنیده جوابی به کسی داده باشه جماعت بی سروپا رو گاهی توهمِ خطاب(؟)میگرفته و فریاد انا الحبیب سر میدادن و ... نمیدونم اگه یه پاورقی خودش نیاز به پاورقی داشته باشه چیکار باید کرد