بر باد رفته

گفتیم حالا که خلاف عهد کردیم هر چیز بی ربطی رو که به ذهنمون اومده تو ماه سکوت، بنویسیم

این ادبیات عرفانی رو آدم تو ذهنش مرور میکنه یه مقدار متناقض به نظر میاد بعضی چیزها.
اولا که رابعه عدویه رو (و مریم رو البته) که بذاریم کنار تقریبا قاطبه حضرات مرد بودن. نکته ی اول در مورد جنسیت خداست. ظاهرا تو مسایل کاری و تو نقش سلطانی مرد بوده. خودشم که خودشو با ضمیر مذکر خطاب کرده همیشه، اما تو مسایل عشقی، اگه نخوایم انگ انحراف جنسی بهش بزنیم بیشتر نقش زنونه داشته که البته از وجود اُمنی پوتِنت ایشون این اعجاز دور نیست. اما نکته اینه که تو نقش معشوقی حضرت نه عادل بوده نه رحیم حالا بقیه صفات پیشکشش. جمیع جماعت عشاق رو که مثه کلئوپاترا سر کار میذاشته، عشق و حالشو با محمد میکرده و تلوتلوش رو با شیطان میخورده!

اون جماعت احمق که عوض رقیب به هم میگفتن حریف رو کاری ندارم اما بابت شیطون من واقعا مدعی هستم. برای پیچوندن فرشته ی مقرب چه حیله ها که نکرد!
محمد میگن بین زنان عرب محبوبیت فوق العاده ای داشته، عطر میزده گویا اصلا بگو کلارک گیبل! که نبوده قطعا. ارزششو داشته واقعا که داستان آفرینش رو بابتش تحریف کنه؟