همدردی مجازی

ی «بین من و آرزو دیواری است بلند... که خود نیز دنیای آرزو به روشنی نمیبینم. گاهی
پرتوی از روزنه ای, تصویری مبهم از آن سوی دیوار در دلم نقش میکند و میایم... نه برای
رسیدن, که تنها برای دیدن... و تو از آن سوی دیواری»ی

این مال سال هفتاد و چهاره, این ور دیوار که چیزی عوض نشده, تصویر مبهمه هنوز و قد منم که بلندتر نشده, از احوال اون ور دیوار بی اطلاع هستم, شما که مال اونور هستین چیزی میدونین؟

سوالم خبط بود میدونم, اونوریا حرف نمیزنن اگرهم چیزی بگن که اینوریا نمیفهمن. وقتی میفهمی اونور اتفاق بدی افتاده دوست داری شنل تنت کنی مثل پلنگ صورتی از
دیوار بپری اونور... اما بدیش اینه که ناراحت شدن و نگران شدن هم حق بدیهی نیست, باید برگزیده باشی, فقط ببخشید جسارته اما بسته به شرایط میگن تا 48 ساعت کمپرس یخ خوبه

ظاهرن فعلن تا 100 سال نمیشه امیدی به نویدی داشت از اونور دیوار, حالا خوشبین باشم بگم یه بهار رفت نودو نه تاش مونده, میریم برای 135 فقط باید که سالمتر زندگی کنم و گوشت نخورم, شما بتونی ما هم توکل میکنیم به خدای شما

نمیدونم چرا یاد یه فیلمی افتادم توش مرتضا عقیلی تو محل یکتی راه میرفت و آقا مسخره کردنهای اهل محل رو به سرشناسی برمیداشت. مادرم همیشه میگفت به آدمها نخند سرت میاد گوش نکردم